Skip to content

Homoseksuele adoptie is geen recht

by op 5 juni 2011

Homoseksuele adoptie is foutAdoptie is een oude instelling die we terugvinden in de historische analen van vele samenlevingen. Soms werd het gedaan om voor wezen of verlaten kinderen te zorgen; in andere gevallen was het een reden om de continuïteit te garanderen van een familie die nakomelingen ontbrak. Onder invloed van het christendom werd het principe aanvaard dat de belangen van het kind de voornaamste reden zijn voor adoptie, nl. dat het kind in de mogelijkheid zou stellen om in een normale gezinssituatie op te groeien. Het is dan ook volledig gerechtvaardigd voor een getrouwd koppel -wanneer het oordeelt dat ze meer kinderen kunnen opvoeden dan ze natuurlijk gegeven werd- dat zij adopteren vanuit een geest van liefde en generositeit voor het goed van een kind.

Echter, nu dat activisten campagne voeren voor adoptierechten voor homoseksuele koppels, is het tijd om de basiswaarheden te beschouwen, en ons eraan te herinneren waarom we zo’n valse en destructieve “rechten” moeten voorkomen te worden opgenomen in de wetten van onze staat.

Een kind is een vrije gift van God. We hebben dus geen “recht” op deze gift. Het is aan God om een kind te schenken aan een koppel, of -voor redenen die Hij enkel kent- deze gift te ontkennen. Dit is de reden waarom een koppel dat niet de gave heeft ontvangen om kinderen op natuurlijke wijze voort te brengen, geen artificiële middelen mag aanwenden die tegen de eenmakende aard van het huwelijk zijn, om desondanks toch een kind te bekomen.

Net zoals een koppel geen “recht” heeft om kinderen op een natuurlijke wijze te krijgen, heeft een koppel, dat niet in de mogelijkheid is om kinderen te krijgen, geen “recht” op adoptie. Spreken over “het recht” van alle koppels om gelijk behandeld te worden inzake adoptie is fout, omdat we geen recht kunnen beschermen dat niet bestaat. Een koppel dat verlangt om kinderen te adopteren, moet objectieve criteria vervullen die gevestigd werden door de natuurwet en de openbaring. Koppels moeten bijvoorbeeld de garantie kunnen geven dat ze een stabiele thuis kunnen bieden voor kinderen. Dit gebeurt aan de hand van allerlei objectieve voorwaarden. Een koppel die deze condities niet vervult, en dus niet in staat is om te adopteren, zou niet mogen beschouwd worden als iemand die ten onrechte gediscrimineerd werd. Zélfs de Conventie van de Verenigde Naties voor de Rechten van het Kind verklaarde dat het in het belang is van het kind -als de zwakkere en meer kwetsbare partij- om zorgvuldige overwegingen in acht te nemen voor elk individueel geval.

Het zou evident moeten zijn dat de meest gezonde omgeving om een kind op te voeden een traditionele familie is: Een familie met zowel een vader als een moeder, die beiden liefdevol en getrouw hun roeping vervullen als beschermers en een voorbeeld zijn voor hun kinderen. Dit is waarom adoptie-agentschappen zeer zorgvuldig te werk gaan om de morele, psychologische en economische mogelijkheden van een koppel, dat wil adopteren, te overwegen.

Het toestaan van homoseksuele koppels om te adopteren schept problemen. Het stelt de kinderen een onnatuurlijk model van liefderelaties voor, die geen normale, gezonde psychologische groei bewerkstelligt, maar integendeel zéér waarschijnlijk de kinderen schade zal berokkenen.

De Congregatie voor de Geloofsleer verklaarde : “Er is absoluut geen morele basis om homoseksuele relaties op de een of andere manier gelijk, of en in zekere mate analoog, te beschouwen met Gods plan  voor het huwelijk en de familie. Het huwelijk is heilig, terwijl homoseksuele daden tegen de morele natuurwet ingaan.”

De Congregatie voor de Geloofsleer sprak zeer specifiek over de vraag of homoseksuele koppels in staat zijn om kinderen op te voeden: “Ervaring heeft aangetoond dat de aanwezigheid van seksuele komplementariteit in deze eenheden obstakels scheppen in de normale ontwikkeling van kinderen, die in de zorg van zo’n personen zouden worden geplaatst. Ze zouden tekort worden gedaan in de ervaring van het vaderschap of het moederschap. Toestaan om kinderen te laten adopteren door personen die in zo’n eenheden leven, zou eigenlijk betekenen dat men geweld aandoet aan deze kinderen, namelijk dat hun situatie van afhankelijkheid zou worden gebruikt om hun in een omgeving te plaatsen die niet leidt tot hun volle menselijke ontwikkeling.”

Het is een zwaar misdrijf voor zowel de religieuze vrijheid als de vrijheid van geweten om deze principes met de voeten te treden en de zorg over onschuldige kinderen te laten aan volwassenen van wie de waarden lijnrecht indruisen tegen die van de kinderen. Er zijn twee voorname redenen die activisten zoeken om adoptierechten toe te kennen aan homoseksuele koppels en adoptiecentra te forceren hieraan mee te werken. Enerzijds willen ze meer legitimiteit geven aan homoseksuele relaties in de samenleving. Anderzijds willen ze christelijke organisaties beperken in het uitoefenen van hun religieuze motivatie.

Spijtig genoeg wordt het “recht” van volwassenen misbruikt ten nadele van de rechten van het kind om op te groeien in een stabiele omgeving door een natuurlijke familie. Het is tragisch dat meer belang wordt gehecht aan de seksuele interesses van volwassenen dan aan de bescherming van kinderen.

(Bron: LifeSiteNews.com, Why homosexual adoption is not a right, 11 April 2011)

Advertenties

From → Homoseksualiteit

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: