Skip to content

Deutero-canonieke boeken in de Bijbel

by op 5 mei 2011

Vraag:  Waarom aanvaardt de Katholieke Kerk bepaalde boeken (deutero-canonieke boeken) in de Bijbel die de Protestanten verwerpen?

 Antwoord:

  •  Apostelen: De deutero-canonieke boeken waren onderdeel van de Septuagint, die de “Bijbel” (Oude Testament) was van de Apostelen. De aanvaarding van de deutero-canonieke boeken gaat dus terug naar de tijd van de Apostelen.
  • Bijbel: De Bijbel bevestigt de deutero-canonieke boeken als geïnspireerd

1) Nieuwe Testament:

– Vele passages in het Nieuwe Testament verraden een invloed van de deutero-canonieke boeken

– Weerspiegelt de ideeën van de deutero-canonieke boeken in verschillende passages.

– Wanneer het Oude Testament wordt geciteerd in het Nieuwe Testament stemt het meestal overeen met de Septuagint. De Septuagint bevatte deze deutero-canonieke boeken

2) Griekse manuscripten: De oudste Griekse manuscripten van het Oude Testament bevatten deze boeken.

  • Concilies:

1) Hippo en Carthago: De Concilies van Hippo (393 A.D.) en Carthago (397 & 419 A.D.) legden alle boeken van de Heilige Schrift vast.

2) Trente: Het Concilie van Trente herhaalde slechts die beslissing van de twee vorige concilies.

  • Kerkvaders: Vele Kerkvaders citeren de deutero-canonieke boeken als de Heilige Schrift.

1) Voorbeelden: St. Clemens of Rome, St. Barnabas, de Didache, St. Clemens of Alexandria, Origenes, St. Irenaeus, St. Hippolytus, Tertullianus, St. Cyprianus, etc.

2) Septuagint: Bijna alle Kerkvaders beschouwden de Septuagint als de standaard van het Oude Testament

Meestal geen onderscheid: De meeste kerkvaders maakten geen onderscheid tussen deze en de andere boeken van de Bijbel. Diegenen die wel het onderscheid maakten, citeerden hen nog steeds als zijnde onderdeel van de Heilige Schrift. Enkel St. Hieronymus was de uitzondering op de regel.

Lijsten: De Deutero-canonieke boeken werden opgenomen in de lijsten van (i) Melito en (ii) Origen

3) Discussies met Joden: De Septuagint werd overvloedig gebruikt in discussies met de Joden. Met andere woorden, de boeken van de Septuagint werden aanvaard door de Joden in de eerste eeuwen.

  • Kerkgeschiedenis:

1) Regio gebonden: De controverse omtrent de deutero-canonieke boeken deed zich in de eerste eeuwen enkel voor in het Oosten. Het Westen verwierp deze boeken niet.

2) Catacomben: Er zijn afbeeldingen in de catacomben van de deutero-canonieke boeken

3) Liturgie: Passages van de deutero-canonieke boeken werden zeer vroeg opgenomen in de liturgie van de Kerk.

Problemen met de protestantse positie:

1) De verwerping door protestanten is subjectief en arbitrair: Ze zijn hun eigen rechters in wat ze aanvaarden. Ze beschouwen de beslissingen van het Concilie van Hippo en Carthago, waar de inhoud van de Heilige Schrift werd vastgelegd, als geïnspireerd, maar beslissen desondanks zelf wat ze aanvaarden.

2) De verwerping is een recent fenomeen: Het klassificeren van de deutero-canonieke boeken als “apocrief” gaat niet verder terug dan het jaar 1520 A.D.

3) Verworpen op basis van anti-katholieke overtuigingen: De boeken werden verworpen omdat ze vaak de basis waren voor katholieke doctrines (bv. bidden voor de doden, bemiddeling van de heiligen, bemiddeling van de engelen, enz.) Dit werd toegegeven door Luther en andere Hervormers.

4) Luther: Luther verwierp nog veel andere boeken. Bepaalde verworpen boeken door Luther werden toch behouden door de protestanten.

Oude Testament: Luther wierp twijfel op over andere boeken van het Oude Testament :

(i)   Job en Jonas waren fabels

(ii)  Het boek Prediker was incoherent en onvolledig

(iii) Het boek Esther “zou in de Elbe moeten gegooid worden”

Nieuwe Testament: Luther verwierp ook de Brief aan de Hebreën, het Epistel van de H. Jacobus, het epistel van de H. Judas en het  Boek der Openbaring.

5) Protestanten beschouwen ze ondanks alles toch als waardevol:

– De deutero-canonieke boeken werden voor lange tijd behouden in een aparte sectie in de protestantse Bijbels.

John Wycliffe: De ketter John Wycliffe nam ze erin op.

Luther: Luther groepeerde ze samen en beschreef ze als “bruikbaar en goed om te lezen”. De meest bekende engelstalige protestantse Bijbel, de ‘King James Bijbel’ van 1611 behield ze onder de sectie ‘Apocrypha’.

6) De protestanten verwerpen de deutero-canonieke boeken op basis van de opinies van St. Hieronymus. Dit is problematisch om verschillende redenen:

Niet onfeilbaar: St. Hieronymus is niet onfeilbaar

Joodse canon: St. Hieronymus verwierp de deutero-canonieke boeken van het Oude Testament, omdat ze niet in de Joodse canon voorkomen. Problemen:

(i)   De Joodse canon echter werd vastgelegd in de Synode van Jamnia (90-100 A.D.). Deze vond pas plaats een eeuw na de geboorte van Christus

(ii)  De Synode van Jamnia is niet onfeilbaar

(iii) De Synode van Jamnia is anti-christelijk

(iv) De Synode van Jamnia vond plaats in 90-100 A.D. De christelijke openbaring was met de dood van de apostelen tot een einde gekomen.

(v)  De christenen hadden in principe tegen die tijd reeds hun eigen canon min of meer vastgelegd

(vi) Er is geen reden waarom de christenen gehouden zouden zijn door een beslissing van een Joodse Synode

Gebruik: St. Hieronymus zelf citeerde ze soms

Verduidelijking van zijn positie: St. Hieronymus verklaarde later dat hij nooit hun goddelijke inspiratie ontkende, maar enkel de bezwaren van de Joden uitdrukte tegen de Christenen

Vertalingen: St. Hieronymus vertaalde deze boeken naar het Latijn

Wijziging mening: St. Hieronymus wijzigde zijn houding na de Afrikaanse concilies

Bezwaren:

– Protestanten: “Er worden geen deutero-canonieke boeken geciteerd in het Nieuwe Testament.”

Antwoord: Hetzelfde geldt ook voor sommige proto-canonieke (niet-controversiële) boeken van het Oude Testament. Het argument bewijst dus niets!

Advertenties

From → Bijbel

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: