Skip to content

V & A: Waarom verbiedt de Kerk de communie aan hertrouwden na een scheiding?

by op 9 april 2011

Om een antwoord te geven op het onbegrip waarom de Kerk hertrouwden na een scheiding de communie weigert, moeten we twee essentiële vragen beantwoorden: (i) Overdrijft de Kerk in haar sanctie en (ii) waar haalt ze het idee vandaan?

Maar alvorens hierop in te gaan, laat ons een concreet geval bespreken. Een man trouwt. Alhoewel alles eerst goed schijnt te gaan, is het huwelijk niet wat hij ervan verwachtte. Weldra koelt zijn liefde voor haar af en wordt hij verliefd op een andere vrouw. De man benadert de kerkinstanties om een nietigverklaring aan te vragen, aangezien er bijzondere en uitzonderlijke omstandigheden waren die mogelijkerwijs het huwelijk van het begin ongeldig maakten. Na verloop van meerdere jaren wijzen de kerkelijke instanties zijn verzoek af en verbieden hem te hertrouwen, zelfs indien zijn huwelijk zo goed als voorbij is. Diep ontgoocheld en overtuigd dat het oordeel van de Kerk fout is, besluit hij desondanks zijn geweten te volgen en met zijn nieuwe liefde te trouwen. Gaat hij in de fout? Moet hem de communie geweigerd worden?

Welnu, die man was Hendrik VIII. Hij hoorde er “evenwaardig” bij. Na Catherina van Aragon verstoten te hebben, trouwde hij met Anna Boleyn. En na Anna Boleyn trouwde hij met Jane Seymour, en daarna met Anne of Cleves, Catherine Howard en Catherine Parr. Catherina van Aragon stierf in gevangenschap; Anna Boleyn en Catherine Howard werden onthoofd. Welnu, zeg nu zelf, wanneer moest hem de communie geweigerd worden? Na Catherina van Aragon? of na Anna Boleyn? Of na Jane Seymour? Hendrik VIII hoorde er ook “evenwaardig” bij…

Net zoals de Kerk toen –met de beste wil in de wereld- geen keuze had inzake de veroordeling van Hendrik VIII, zo is het ook vandaag. De Kerk is niet in de mogelijkheid om haar regels te wijzigen, omdat het gaat om een wetgeving die expliciet gegeven werd door Christus: “Wat God heeft verenigd, dat scheide geen mens.  . . .  Wie zijn vrouw verstoot, en een andere huwt, begaat echtbreuk tegen haar. En wanneer een vrouw haar man verlaat en een andere huwt, begaat ze echtbreuk.” (Mk. 10:9-12)

Iedereen die hiertegen zondigt, is niet in staat van genade. St. Paulus waarschuwt ons uitdrukkelijk om niet te communie te gaan in staat van doodzonde: “Wie dus op onwaardige wijze het brood eet of de kelk des Heren drinkt, bezondigt zich aan het Lichaam en Bloed des Heren.” (1 Kor. 11:27) De enige manier waarop men op waardige wijze de communie kan ontvangen, is (i) door niet langer te zondigen én (ii) een sakramentele absolutie te hebben ontvangen in de biecht, waarbij alle zonden vergeven worden.

Diegenen die menen dat de overspelige vrouw in het Nieuwe Testament een goede referentie in hun voordeel is, zijn fout. Christus zei inderdaad, “Nu richtte Jesus Zich op, en sprak tot haar: Vrouw, waar zijn ze gebleven? Heeft niemand u veroordeeld? Ze zeide: Niemand, Heer. En Jesus sprak: Ook Ik veroordeel u niet.” (Jn. 8:10-11) Maar onmiddellijk voegde Christus daaraan toe: Ga heen, en zondig voortaan niet meer.” (Jn. 8:11) Met andere woorden, Christus wees haar terecht -ondanks het feit dat Hij haar vergaf- en gebood haar [bemerk dat het werkwoord in de gebiedende wijze is!] niet langer te zondigen.

Dat niemand zich ook inbeelde dat echtelijke ontrouw een marginale kwestie is, die kan gerelativeerd worden. St. Johannes de Doper verloor zijn hoofd door openlijk Herodes’ huwelijksontrouw aan te klagen: “Herodes namelijk had Johannes gegrepen, in de boeien geslagen, en in de gevangenis geworpen in verband met Heródias, de vrouw van Filippus, zijn broer. Want Johannes had hem gezegd: Ge moogt haar niet behouden.” (Mt. 14:3-4) De Kerk kent ook andere martelaren, zoals St. Johannes Fisher en St. Thomas More, die graag hun leven hebben gegeven voor de verdediging van het huwelijk en het opperste gezag van de Katholieke Kerk hieromtrent.

De woorden en de leer van Jezus Christus inzake echtscheiding zijn duidelijk, maar het is de verantwoordelijkheid van de Kerk en haar priesters om die te beschermen, te verkondigen en te  verdedigen. Die woorden klinken wellicht als een oordeel op de betrokken individuen en onze samenleving, waar echtscheidingen steeds meer voorkomen. Het is echter niet zo dat dit een louter “katholieke” of “christelijke” visie is. Aartsbisschop Fulton Sheen toonde in zijn radio programma “Life Is Worth Living” aan dat het gaat om universele waarheden, omdat ze ingaan tegen alles waar de man en vrouw als schepsels voor staan. Het is dus niet louter fout voor een katholiek, maar voor iedereen, of men nu een Tibetaan of een moslim is, of een zogenaamde christen.

De norm voor het weigeren van de communie is geen straf of discriminatie tegen de gescheidenen en hertrouwden, maar drukt eerder een objectieve situatie uit, die het ontvangen van de communie onmogelijk maakt. Bovendien is er nog een andere bijzondere pastorale reden: Indien deze personen toegelaten werden tot de H. Communie, dan zouden de andere gelovigen misleid worden en zou er verwarring ontstaan inzake Christus’ leer inzake de onontbindbaarheid van het huwelijk.

Advertenties

From → Mis (& Communie)

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: